Κείμενο
Καμία χρέωση δεν μπορεί να κρίνεται αποκομμένα από την πραγματική ζωή του πολίτη.
Δεν αρκεί να υπάρχει μια διοικητική απαίτηση.
Δεν αρκεί να εμφανίζεται ένα ποσό ως οφειλή.
Δεν αρκεί να θεωρείται ότι η διοίκηση μπορεί να εισπράττει χωρίς να εξετάζει τι απομένει στον άνθρωπο για να ζήσει.
Η δική μας θέση είναι σαφής:
οι χρεώσεις δεν μπορούν να υπερβαίνουν το ελάχιστο κόστος επιβίωσης.
Κάθε διοικητική επιβάρυνση οφείλει να συνεκτιμά ότι ο πολίτης πρέπει πρώτα να μπορεί να επιβιώνει με αξιοπρέπεια.
Πρέπει να μπορεί να καλύπτει τη στέγη του.
Πρέπει να μπορεί να εξασφαλίζει τροφή.
Πρέπει να μπορεί να πληρώνει ενέργεια, νερό, βασικές μετακινήσεις, υγεία και τις αναγκαίες ανάγκες της οικογενειακής του ζωής.
Αν η διοικητική χρέωση αφαιρεί στην πράξη αυτά τα απολύτως αναγκαία μέσα, τότε δεν πρόκειται απλώς για οικονομική επιβάρυνση.
Πρόκειται για υπέρβαση κάθε θεμιτού ορίου.
Η νομιμότητα δεν μπορεί να λειτουργεί σαν να μην υπάρχει άνθρωπος πίσω από τον αριθμό.
Η διοίκηση δεν επιτρέπεται να αντιμετωπίζει τον πολίτη ως αφηρημένη φορολογική μονάδα, αδιάφορη προς τις πραγματικές συνθήκες διαβίωσής του.
Η πραγματική δυνατότητα πληρωμής δεν κρίνεται θεωρητικά.
Κρίνεται μετά την αφαίρεση των αναγκαίων δαπανών επιβίωσης.
Εκεί βρίσκεται η ουσία της δικής μας μεθοδολογίας.
Δεν εξετάζουμε μόνο αν υπάρχει χρέωση.
Εξετάζουμε αν, μετά τη χρέωση, παραμένει στον πολίτη ο ελάχιστος αναγκαίος χώρος για να ζήσει.
Αν δεν παραμένει, τότε η επιβάρυνση αυτή δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως ουδέτερη διοικητική πράξη.
Μετατρέπεται σε πράξη που προσβάλλει την αξιοπρεπή διαβίωση, τη στοιχειώδη κοινωνική προστασία και την ίδια τη θεσμική ισορροπία ανάμεσα στη διοίκηση και στον διοικούμενο.
Γι’ αυτό επιμένουμε ότι κάθε καταλογισμός, κάθε μέτρο είσπραξης και κάθε χρέωση πρέπει να ελέγχεται και υπό αυτό το πρίσμα:
τι αφήνει τελικά στον πολίτη για να ζήσει;
Αν η απάντηση είναι ότι δεν του αφήνει τα στοιχειώδη, τότε η υπόθεση δεν είναι μόνο λογιστική.
Είναι βαθιά θεσμική, κοινωνική και ανθρώπινη.
Δεν δεχόμαστε χρεώσεις που αφαιρούν τα μέσα επιβίωσης.
Δεν δεχόμαστε διοικητικά βάρη που αγνοούν τις βασικές ανάγκες ζωής.
Δεν δεχόμαστε να βαφτίζεται «νόμιμη απαίτηση» εκείνο που οδηγεί τον πολίτη κάτω από το ελάχιστο όριο αξιοπρεπούς ύπαρξης.
Η θέση μας είναι καθαρή:
πρώτα η επιβίωση,
πρώτα η αξιοπρέπεια,
πρώτα η πραγματική δυνατότητα ζωής,
και μόνο μέσα σε αυτό το πλαίσιο μπορεί να εξετάζεται οποιαδήποτε διοικητική επιβάρυνση.
Εκεί ακριβώς βρίσκεται η σοβαρή θεσμική προστασία του πολίτη.
Και εκεί ακριβώς στηρίζεται η δική μας προσέγγιση.