Κείμενο
Οι 240 δόσεις δεν είναι ουδέτερη λύση.
Δεν είναι απλώς ένας τρόπος να πληρώνεις λιγότερα κάθε μήνα.
Είναι, σε πολλές περιπτώσεις, μηχανισμός παγίδευσης.
Πρώτα απ’ όλα, όταν μπαίνεις σε 240 δόσεις, κινδυνεύεις να εμφανιστείς ότι αναγνωρίζεις ως νόμιμο τον ίδιο μηχανισμό που σου επέβαλε την επιβάρυνση. Αν αμφισβητείς την ΑΑΔΕ, τη νομιμότητα της διαδικασίας, τη διαφάνεια, την αιτιολογία ή τη θεμελίωση της πράξης, δεν μπορείς την ίδια στιγμή να εμφανίζεσαι ότι αποδέχεσαι θεσμικά το πλαίσιο αυτό.
Δεύτερον, κινδυνεύεις να αναγνωρίσεις και την ίδια την οφειλή. Από τη στιγμή που δέχεσαι να υπαχθείς σε πολυετή ρύθμιση, η άλλη πλευρά μπορεί να πει πολύ απλά: «αφού μπήκε, άρα το αναγνώρισε». Και αυτό αλλάζει ολόκληρη τη βάση της υπόθεσης.
Τρίτον, μια τέτοια επιλογή μπορεί να αποδυναμώσει το μέλλον σου. Αν αργότερα ζητήσεις ακύρωση, επιστροφή, αποζημίωση ή ηθική βλάβη, θα μπορεί να προταθεί ότι ο ίδιος αποδέχθηκες την οφειλή και μπήκες σε μηχανισμό αποπληρωμής της. Έτσι, αυτό που εμφανίζεται ως διευκόλυνση μπορεί να γυρίσει εναντίον σου.
Τέταρτον, οι 240 δόσεις δεν λύνουν την αδικία. Την απλώνουν στον χρόνο. Δεν θεραπεύουν την επιβάρυνση. Τη μετατρέπουν σε μακροχρόνια δέσμευση. Ο πολίτης δεν δικαιώνεται. Παραμένει δεμένος για χρόνια.
Πέμπτον, αυτή η λογική μεταφέρει τη συζήτηση εκεί που βολεύει τη διοίκηση. Αντί να εξετάζεται αν η απαίτηση είναι νόμιμη, δίκαιη και συμβατή με την αξιοπρεπή διαβίωση, η συζήτηση μετατρέπεται σε καθαρά τεχνικό ερώτημα: «σε πόσες δόσεις θα το πληρώνεις;». Αυτό είναι μετατόπιση από τη δικαιοσύνη στη διαχείριση της υποταγής.
Εμείς λέμε όχι.
Όχι στις 240 δόσεις ως ψεύτικη λύση.
Όχι στις 240 δόσεις ως παγίδα αναγνώρισης.
Όχι στις 240 δόσεις ως μηχανισμό αφαίρεσης της θεσμικής αντίρρησης.
Όχι στις 240 δόσεις ως εργαλείο ομηρίας.
Η δική μας θέση είναι άλλη.
Πρώτα αμφισβήτηση.
Πρώτα τεκμηρίωση.
Πρώτα έλεγχος νομιμότητας.
Πρώτα προστασία της πραγματικής δυνατότητας διαβίωσης.
Πρώτα διασφάλιση του μελλοντικού δικαιώματος πλήρους δικαστικής και αποζημιωτικής διεκδίκησης.
Και μόνο ύστερα εξετάζεται αν υπάρχει οποιαδήποτε ρύθμιση που δεν παγιδεύει τον πολίτη.
Δεν δεχόμαστε να βαφτίζεται «βοήθεια» εκείνο που μπορεί να λειτουργεί ως υπογραφή υποταγής.
Δεν δεχόμαστε να μετατρέπεται η θεσμική αδικία σε 240 μηνιαίες δόσεις.
Δεν δεχόμαστε να χαθεί το μέλλον της υπόθεσης για χάρη μιας πρόσκαιρης λογιστικής διευκόλυνσης.
Γι’ αυτό η απάντησή μας είναι σαφής:
Όχι στις 240 δόσεις όταν η ίδια η απαίτηση αμφισβητείται.
Όχι στις 240 δόσεις όταν ο πολίτης χρειάζεται δικαιοσύνη και όχι διακανονισμένη παράδοση.