Κείμενο
Πριν από κάθε χρέωση, υπάρχει η ζωή.
Πριν από κάθε διοικητική απαίτηση, υπάρχει ο άνθρωπος.
Πριν από κάθε καταλογισμό, υπάρχει η ανάγκη να μπορεί ο πολίτης να επιβιώνει με στοιχειώδη ασφάλεια, σταθερότητα και αξιοπρέπεια.
Η δική μας θέση είναι απόλυτα καθαρή:
πρώτα ζει ο πολίτης και μετά εισπράττει η διοίκηση.
Δεν δεχόμαστε μια διοίκηση που υπολογίζει μόνο τι ζητά, αλλά όχι τι αφήνει.
Δεν δεχόμαστε ένα κράτος που αντιμετωπίζει τη ζωή του πολίτη ως υπόλοιπο μετά την αφαίρεση φόρων, χρεώσεων, καταλογισμών και μέτρων είσπραξης.
Δεν δεχόμαστε να θεωρείται φυσιολογικό ο πολίτης να στερείται τα στοιχειώδη για να εμφανίζεται η διοίκηση ως εισπρακτικά αποτελεσματική.
Η πραγματική νομιμότητα αρχίζει από ένα θεμελιώδες όριο:
καμία χρέωση δεν μπορεί να αποσπά από τον πολίτη εκείνα που είναι αναγκαία για την ίδια του την ύπαρξη.
Η στέγη δεν είναι περίσσευμα.
Η τροφή δεν είναι πολυτέλεια.
Η ενέργεια, το νερό, η υγεία, η μετακίνηση, η βασική οικογενειακή διαβίωση δεν είναι δευτερεύοντα στοιχεία.
Είναι ο ελάχιστος πυρήνας της αξιοπρεπούς ζωής.
Αν μια διοικητική επιβάρυνση αφήνει τον πολίτη κάτω από αυτό το όριο, τότε δεν πρόκειται απλώς για ζήτημα αριθμών.
Πρόκειται για ζήτημα θεσμικού ορίου.
Πρόκειται για ζήτημα κοινωνικής δικαιοσύνης.
Πρόκειται για ζήτημα προστασίας της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.
Εκεί ακριβώς στηρίζεται η δική μας μεθοδολογία.
Δεν εξετάζουμε μόνο αν η διοίκηση έχει απαίτηση.
Εξετάζουμε αν η απαίτηση αυτή αφήνει πραγματικό χώρο ζωής.
Εξετάζουμε αν, μετά τη χρέωση, ο πολίτης μπορεί να συνεχίσει να κατοικεί, να τρέφεται, να φροντίζει την οικογένειά του, να καλύπτει βασικές ανάγκες υγείας και να διατηρεί ένα ελάχιστο επίπεδο ανθρώπινης ύπαρξης.
Αν δεν μπορεί, τότε η επιβάρυνση αυτή δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως ουδέτερη διοικητική πράξη.
Μετατρέπεται σε πράξη που υπερβαίνει τα όρια της αναλογικότητας, αγνοεί τη φοροδοτική ικανότητα και παραβιάζει τον ελάχιστο πυρήνα της αξιοπρεπούς διαβίωσης.
Γι’ αυτό επιμένουμε:
η διοίκηση οφείλει να υπολογίζει όχι μόνο τι μπορεί να απαιτήσει, αλλά και τι υποχρεούται να αφήσει.
Οφείλει να συνεκτιμά το ελάχιστο κόστος επιβίωσης.
Οφείλει να αναγνωρίζει ότι η ανθρώπινη ζωή δεν μπορεί να υποχωρεί μπροστά σε μια λογιστική απαίτηση.
Δεν δεχόμαστε χρεώσεις που συνθλίβουν την επιβίωση.
Δεν δεχόμαστε μέτρα που αδειάζουν τη ζωή για να γεμίσουν έναν διοικητικό λογαριασμό.
Δεν δεχόμαστε να παρουσιάζεται ως «κανονικότητα» μια κατάσταση στην οποία ο πολίτης καλείται πρώτα να πληρώσει και μετά να αναρωτηθεί πώς θα ζήσει.
Η δική μας θέση είναι η αντίστροφη.
Πρώτα ζει ο πολίτης.
Πρώτα προστατεύεται η αξιοπρέπειά του.
Πρώτα διασφαλίζεται ο ελάχιστος όρος επιβίωσης.
Και μόνο μέσα σε αυτό το θεσμικό πλαίσιο μπορεί να τεθεί οποιαδήποτε απαίτηση της διοίκησης.
Εκεί βρίσκεται το πραγματικό όριο της εξουσίας.
Εκεί βρίσκεται η πραγματική έννοια της αναλογικότητας.
Και εκεί ακριβώς βρίσκεται η δική μας θεσμική γραμμή.